Jak nawozić i podlewać pomidory, żeby mieć dużo zdrowych, smacznych owoców

Dobrze odżywione pomidory potrafią odwdzięczyć się tak, że człowiek zaczyna się zastanawiać, po co mu sklep. Ale tu nie chodzi ani o „dużo wody”, ani o „dużo nawozu”. Kluczowe jest jak podlewasz i czym dokarmiasz rośliny, i – co ogrodnikom-amatorom najczęściej umyka – w jakich proporcjach podajesz składniki, szczególnie azot i potas.

Poniżej przeprowadzę Cię krok po kroku przez podlewanie i nawożenie pomidorów tak, jak robi to praktyk, który już swoje błędy popełnił: od przygotowania gleby, przez różne typy upraw, po niuanse typu N:K, gnojówki, fertygacja i objawy niedoborów.

1. Jak podlewać i nawozić pomidory, żeby miały smak – a nie tylko zielone liście

Jeśli miałbym streścić pielęgnację pomidorów w jednym zdaniu:

Rzadziej, ale głębiej z konewką, mniej, ale mądrzej z nawozem.

Głębokie podlewanie zmusza korzenie do schodzenia w głąb. Dzięki temu pomidory:

• lepiej znoszą krótkie susze,
• są stabilniejsze,
• pobierają składniki z większej objętości gleby.

Silny, głęboki system korzeniowy to Twoje „ubezpieczenie” na upały, choroby, wahania pogody.

Z nawożeniem jest podobnie. Nie chodzi o to, żeby „dać dużo”, tylko żeby:

• dopasować skład do etapu wzrostu (inna mieszanka na start, inna na owocowanie),
• podawać składniki stopniowo, małymi dawkami,
• nie przekarmić azotem – bo wtedy masz piękne krzaki, ale słaby plon i często gorszy smak.

Dobrze ustawione podlewanie i nawożenie daje w praktyce:

• więcej owoców z krzaka,
• lepszy smak i aromat,
• mniej chorób i problemów typu sucha zgnilizna, pękanie, nierówne dojrzewanie.

2. Co tak naprawdę „je” pomidor – nie tylko NPK

Pomidory są „żarłoczne”, ale kapryśne. Potrzebują zarówno wody, jak i całej palety składników. Najważniejsze:

• Azot (N) – buduje liście i pędy.

  • Za mało: bladozielone, mizerne rośliny.
  • Za dużo: sam liść, mało kwiatów i owoców, gorszy smak, większe ryzyko tzw. zielonej piętki (zielony, twardy fragment przy szypułce) i słabego wybarwienia.

• Fosfor (P) – korzenie, energia, kwitnienie. Bez niego roślina stoi w miejscu i „nie ma siły” zawiązywać owoców.

• Potas (K) – wielkość, smak, barwa, jędrność, odporność na stres i pękanie.
  To on w dużej mierze decyduje, czy pomidor będzie słodki i mięsisty, czy wodnisty i nijaki.

• Wapń (Ca) – „zbroja” ścian komórkowych. Chroni m.in. przed suchą zgnilizną wierzchołkową.

• Mikroelementy (Mg, Fe, B, Zn, Mn) – małe ilości, ale bez nich cała machina zaczyna się sypać: fotosynteza siada, kwitnienie jest słabsze, liście żółkną, owoce są brzydko wybarwione.

💡 Mało znany fakt:
Często ogrodnik skupia się na tym, ile dać nawozu, a ważniejsze jest jaki ma on stosunek azotu do potasu (N:K). Szczególnie w fazie owocowania to proporcja robi robotę, nie sama „ilość nawozu”.

3. Gleba pod pomidory: co zrobisz jesienią/wiosną, odda Ci w lipcu

Jaka ziemia lubią pomidory?

Idealna ziemia do pomidorów jest:

• żyzna,
• próchniczna,
• przepuszczalna, ale trzymająca wilgoć.

Czyli: ani betonowa glina, ani goły piasek.

• Ciężką glinę trzeba rozluźnić (kompost, piasek, drobna kora, obornik).
• Lekką, piaszczystą ziemię – „dociążyć” kompostem i próchnicą.
• Glebę spulchniamy głęboko, bo korzenie pomidorów naprawdę potrafią zejść nisko.

Im lepiej przygotujesz podłoże, tym mniej będziesz musiał kombinować z nawozem w sezonie.

Kompost i obornik – kiedy naprawdę działają

Kompost – najbezpieczniejsza baza. Można go dać sporo, dobrze wymieszać z ziemią. Trudno nim „przypalić” rośliny, jeśli nie przesadzisz.

Obornik – tu zaczynają się schody. Świeży, „ostry” obornik to bomba azotu. Na forum ogrodniczym co roku widzę powtarzający się scenariusz:

„Dałem pod pomidory świeży obornik, rosną jak szalone, ale owoców mało i smak słaby”.

I dokładnie tak to działa. Najlepsze efekty często widać 1–2 lata po oborniku, gdy zacznie się powoli mineralizować, a azot nie wali już jak młotem. Zbyt świeży obornik daje:

• nadmiar azotu,
• bujny liść,
• mniejszą chęć rośliny do owocowania.

Dlatego obornik:

• daj jesienią albo wczesną wiosną,
• dobrze przemieszaj z ziemią,
• nie sadź pomidorów w „gniazdku” czystego obornika.

System mieszany: organiczne + mineralne

Z doświadczenia: łączenie nawozów organicznych i mineralnych daje stabilniejsze efekty niż jazda tylko na jednym typie.

• Organiczne (kompost, obornik, gnojówki) budują strukturę gleby i wolno oddają składniki.
• Mineralne dają szybką korektę – gdy nagle widać niedobór albo roślina wchodzi w mocne owocowanie.

To trochę jak z dietą: baza to normalne jedzenie (organika), a nawóz mineralny to suplement – działa, ale nie może zastąpić fundamentu.

4. Podlewanie pomidorów – rzadziej, głębiej i z odrobiną kontrolowanego stresu

Teoretycznie pomidory lubią stałą, umiarkowaną wilgotność. W praktyce najlepsze pomidory (zwłaszcza smak) często wychodzą tam, gdzie roślina dostaje lekko zmienną wilgotność, ale bez skrajnych przesuszeń. Mówimy o tzw. minimalnym stresie wodnym – lekko przeschnie, potem porządnie podlejesz. Bez „pięć dni pustynia, potem powódź”.

Ogólne zasady

• Po posadzeniu: mocne, głębokie podlanie, żeby „przykleić” bryłę korzeniową do nowej ziemi.
• Później: rzadko, ale tak, by przemoczyć warstwę korzeni, nie tylko wierzch.
• Unikaj schematu: „codziennie po trochę” – to prowadzi do płytkiego korzenienia i większej wrażliwości na suszę.

Skutki nieregularnego podlewania:

• pękanie owoców,
• sucha zgnilizna wierzchołkowa (w połączeniu z problemami z wapniem),
• zrzucanie kwiatów i zawiązków.

Jak często podlewać w gruncie?

Orientacyjnie (to zawsze zależy od pogody i gleby):

• w chłodniejsze dni: co 3–5 dni,
• w upały: co 2–3 dni,
• w czasie kwitnienia i zawiązywania owoców: najbardziej równy rytm – to wrażliwy moment.

Sprawdzasz nie kalendarz, tylko ziemię: jeśli na głębokości kilku cm jest jeszcze wyraźnie wilgotna, możesz poczekać.

Donice i pojemniki

W donicach wszystko dzieje się szybciej:

• ziemia przesycha w oczach,
• składniki pokarmowe szybciej się wypłukują.

Latem podlewanie nawet codziennie, ale nadal tak, by przelać całą bryłę korzeniową. W małych pojemnikach (szczególnie przy pomidorach koktajlowych) czasem dwa razy dziennie w upał – rano i wieczorem. Lepiej podlać częściej, a nie „zatopić” jednej donicy raz na kilka dni.

Tunel foliowy / szklarnia

Tu zwykle masz:

• wyższą temperaturę,
• niższą wilgotność powietrza,
• szybsze przesychanie podłoża.

Efekt: częstsze podlewanie niż w gruncie, ale nadal głębokie, nie po kubeczku dziennie. I absolutnie żadnego lania po liściach – tunel to raj dla chorób grzybowych, jeśli zrobisz „łaźnię parową”.

5. Jak technicznie podlewać, żeby nie hodować chorób

Najprościej:

• Lej wodę przy ziemi, nie po liściach.
• Podlewaj powoli, żeby woda miała czas wsiąknąć, a nie spłynąć bokiem.
• Ściółkuj (słoma, skoszona trawa, kompost) – ziemia mniej paruje, a krople deszczu czy wody nie chlapią ziemią na liście (na ziemi siedzi większość patogenów).

Czy pojedyncze zmoczenie liści = choroba? Nie. Ale regularne lanie od góry, przy wysokiej wilgotności powietrza i słabym przewiewie to proszenie się o kłopoty.

6. Kiedy podlewać i jaką wodą

Rano czy wieczorem?

• Najlepiej rano – ziemia chłodna, parowanie mniejsze, liście, jeśli się zmoczą, szybko schną.
• Wczesny wieczór – też ok, jeśli podlewasz po suchej, gorącej dobie. Ale nie rób tego tuż przed zmrokiem i nie leć po liściach.

Podlewanie w samo południe lodowatą wodą na rozgrzaną ziemię = szok dla korzeni i większe ryzyko pękania owoców.

Deszczówka vs kranówka

Deszczówka:

• miękka,
• zwykle w temperaturze zbliżonej do otoczenia,
• idealna – pod warunkiem, że nie stoi tygodniami w zielonej, śmierdzącej beczce.

Jeśli woda:

• śmierdzi,
• ma nalot, glony,
• stoi w pełnym słońcu „od wiosny”,

to nie jest już przyjemny napar dla pomidorów, tylko kiszonka bakteryjno-glonowa. Taką odpuść.

Woda z kranu:

• nadaje się,
• ale dobrze, żeby odstała (chlor odparuje, temperatura się wyrówna),
• w upały unikaj lodowatej.

Optymalnie podlewać wodą zbliżoną temperaturą do powietrza.

7. Systemy nawadniania + hydrożel

Nawadnianie kropelkowe

Świetne rozwiązanie, jeśli:

• masz więcej krzaków,
• nie możesz stać codziennie z konewką,
• chcesz ograniczyć skoki wilgotności.

Plusy:

• woda trafia prosto do strefy korzeni,
• nie moczysz liści,
• wilgotność jest bardziej stabilna,
• mniej pękających owoców.

Konewka

Przy kilku krzakach – całkowicie wystarczy. Warunek:

• lej pod korzeń, powoli,
• trzymaj się mniej więcej stałej ilości wody na roślinę,
• nie nadrabiaj tygodnia suszy jednorazową powodzią.

Hydrożel

Hydrożel w glebie działa jak gąbka:

• podczas podlewania nasiąka,
• później oddaje wilgoć korzeniom.

Daje Ci:

• mniejsze skoki wilgotności,
• trochę rzadziej podlewasz,
• większą „poduszkę bezpieczeństwa” w upały.

⚠ Uwaga: hydrożel zatrzymuje też sole nawozowe. To nie jest pretekst, żeby podnieść dawki nawozu. Raczej odwrotnie – trzymasz się rozsądnego poziomu, bo na zasolenie korzeni w donicach jest wtedy jeszcze łatwiej.

8. Nawożenie pomidorów – kiedy, jak często i ile

Najprostsza zasada

Lepiej za mało i częściej, niż raz za dużo.

• Pierwsze nawożenie po posadzeniu – dopiero, gdy rośliny ruszą z kopyta (zwykle po 10–14 dniach).
• W gruncie – nawozisz rzadziej, bo gleba jest „magazynem”.
• W donicach – częściej, ale słabiej, bo mała ilość ziemi szybko się wyjaławia i łatwo ją zasolić.

Objawy przenawożenia

Klasyka:

• liście bardzo ciemnozielone, grube, „nabite”,
• brzegi liści jakby przypalone,
• kwiatów mało,
• owoce słabo się zawiązują,
• krzak wygląda jak kulturysta na dopingu, a plon rozczarowuje.

Wtedy:

• odstawiasz nawozy,
• podlewasz częściej czystą wodą, żeby wypłukać nadmiar soli.

9. Proporcje NPK i fazy wzrostu – tu zaczyna się prawdziwe „sterowanie” plonem

Większość poradników mówi: „dawaj nawóz do pomidorów i będzie dobrze”. Tylko że nie każdy etap wzrostu potrzebuje tego samego.

Dodatkowo dochodzi temat stosunku N:K, o którym mało kto pisze, a który naprawdę widać w smaku i plenności.

Faza 1 – start / rozsada

Cel: mocne korzenie, krępa roślina, nie wysmukły patyczek.

• Dobre są nawozy zrównoważone, np. 20‑20‑20 + mikro.
• Azot – umiarkowanie, żeby nie „pędzić w liść”.
• Fosfor – mocny akcent, bo to korzenie.
• Potas – już wtedy poprawia odporność siewek.

Pro tip:
W tej fazie można wykorzystać domowy nawóz z żelatyny – tani, łatwo dostępny azot na start w tunelu czy szklarni. Działa jak lekki dopalacz, ale nie zastępuje pełnego NPK.

Faza 2 – intensywny wzrost i kwitnienie

Cel: dużo zdrowych kwiatów i dobry start owoców.

• Azot: ograniczasz, bo nadmiar = liście zamiast kwiatów.
• Fosfor: trzymasz wysoko, żeby wspierał kwitnienie.
• Potas: zaczynasz wyraźnie podbijać.

Tutaj świetnie sprawdzają się nawozy, gdzie P i K są nieco wyżej niż N.

Faza 3 – owocowanie

Tu pomidory „ciągną” najwięcej i tu większość ludzi popełnia błąd, trzymając za wysoki azot.

Cel: plon, smak, kolor, jędrność.

• Azot: niżej, tylko do podtrzymania wzrostu.
• Potas: wyraźnie do góry.
• Fosfor: w tle, ale obecny.
• Wapń: szczególnie ważny.

Dobrze działają mieszanki typu: 10‑5‑40 + Mg + mikro.

💡 Kluczowy niuans – stosunek N:K

• Dla drobnoowocowych odmian szklarniowych (koktajlowe, daktylowe) często świetnie sprawdza się N:K ok. 1:1,3–1,4.
• Przy dużych, „wołowych sercach” czy bawolich sercach zwykle idziemy jeszcze bardziej w stronę wysokiego K przy umiarkowanym N – inaczej masz dużo zieleni, mało mięsa.

W fazie pełnego owocowania potas może być nawet 2× wyżej niż azot. To jedna z tych mało podkreślanych rzeczy, które naprawdę robią różnicę w smaku i wybarwieniu.

10. Nawozy mineralne: jak je czytać i jak nie przesadzić

Co patrzeć na etykiecie

Na opakowaniu zobaczysz NPK – np. 8‑12‑24. To:

• N – azot,
• P – fosfor,
• K – potas.

Do pomidorów szukasz nawozów, gdzie:

• K ≥ N, a w fazie owocowania K wyraźnie > N,
• jest wapń (Ca),
• są mikroelementy (B, Zn, Mn, Cu, Fe).

Uniwersalne „do wszystkiego z ogrodu” nawozy o bardzo wysokim N zostaw na trawnik.

Dawkowanie bez analizy gleby

Bez badań gleby:

• zaczynasz od niższej dawki niż maksymalna z etykiety,
• stosujesz słabsze roztwory, ale częściej,
• obserwujesz rośliny i dopiero wtedy korygujesz.

W donicach to szczególnie ważne – tam łatwo o zasolenie i „spalenie” korzeni.

Czy można tym nawozić inne warzywa?

Nawóz „do pomidorów” świetnie się sprawdzi też przy:

• papryce,
• bakłażanie,
• części ogórków (zwłaszcza w szklarni).

Do liściowych (sałata, większość ziół) bym go nie lał regularnie – tam aż tak wysokiego potasu nie potrzeba.

11. Nawozy organiczne: gnojówki, fusy, skórki, drożdże – co działają, a co jest mitem

Kompost i obornik – fundament

O tym już było, ale powtórzę: to baza. Bez tego domowe cuda w butelkach będą tylko łatały braki.

Gnojówki – pokrzywa vs żywokost

Tu jest jeden z częstszych błędów: ludzie leją pokrzywę cały sezon, a potem narzekają, że pomidory idą w liść.

• Gnojówka z pokrzywy –
  głównie azot. Świetna na start i w fazie silnego wzrostu, po posadzeniu. W czasie kwitnienia i owocowania stosuj rzadko i w mocnym rozcieńczeniu, bo łatwo przesadzić z N.

• Gnojówka z żywokostu –
  bogata w potas. Idealna na okres kwitnienia i owocowania. To dużo lepszy wybór niż pokrzywa, jeśli chcesz poprawić jakość i smak owoców.

Dobrze jest świadomie wybierać gnojówkę do fazy wzrostu, a nie używać jednej „świętej” na wszystko.

Skórki banana, fusy z kawy, drożdże, żelatyna

• Skórki z bananów – po fermentacji dają łagodne źródło potasu. Mogą poprawić plon i wybarwienie, ale nie są magicznym „polepszaczem smaku”. To po prostu jeden z elementów układanki.

• Fusy z kawy – azot, trochę potasu i magnezu. W formie rozcieńczonego wywaru do podlewania. W donicach ostrożnie, bo łatwo zakwasić i „zadusić” glebę.

• Drożdże – pobudzają życie mikrobiologiczne, mogą poprawić dostępność składników. Traktuj je jak kurację okresową, nie co-podlanie. Zbyt częste użycie (zwłaszcza w donicach) potrafi zaburzyć równowagę w podłożu.

• Żelatyna – domowe, tanie źródło łatwo dostępnego azotu. Sprawdza się na starcie w tunelu lub szklarni, gdy sadzonki muszą szybko ruszyć. W fazie owocowania już jej nie pompuj.

Skorupki jaj a wapń

To klasyk z internetowych porad:

„Masz suchą zgniliznę wierzchołkową? Daj skorupki jaj!”

Problem w tym, że skorupki jaj uwalniają wapń bardzo wolno. To świetna inwestycja w strukturę i zasobność gleby na przyszłe sezony, ale nie „ratunek na już”. Jeśli w tym roku owoce już czernieją, skorupki w dołku nic nie zmienią – trzeba sięgnąć po wapń szybko dostępny (dolistnie lub doglebowo) i ustabilizować podlewanie.

12. Wapń i potas – duet od jakości owoców (i pułapka nadmiaru K)

Wapń – sucha zgnilizna i „twardość” owocu

Niedobór wapnia widzisz przede wszystkim na owocach:

• ciemne, suche plamy na „spodzie” (od strony kwiatu) – sucha zgnilizna wierzchołkowa,
• zniekształcone, gorzej wybarwione pomidory,
• młode liście zasychające na brzegach.

Co robić:

• ustabilizować podlewanie – skoki wilgotności blokują pobieranie wapnia,
• zastosować wapń w nawozie (doglebowo i/lub dolistnie),
• nie przeginać z innymi składnikami.

Potas – smak, barwa, jędrność

Niedobór potasu:

• brązowiejące brzegi starszych liści,
• słabsze wybarwienie owoców,
• gorszy smak, mniej cukrów,
• owoce łatwiej pękają.

💡 Mało znany problem:
Nadmierny potas potrafi zablokować pobieranie magnezu i częściowo wapnia. Czyli: możesz mieć glebę pełną Mg, lać nawóz magnezowy, a roślina i tak ma objawy niedoboru, bo K „zatyka wejście”.

Dlatego:

• gdy widzisz objawy niedoboru magnezu (chlorozy między nerwami na starszych liściach),
  nie zawsze rozwiązaniem jest „więcej Mg”. Często trzeba lekko cofnąć potas albo zrównoważyć nawożenie.

To samo z wapniem – jeśli jednocześnie żonglujesz wysokim potasem i masz skoki wilgotności, wapń prawie nie dochodzi gdzie trzeba, choć w glebie bywa na przyzwoitym poziomie.

13. Typowe objawy niedoborów i przenawożenia – jak czytać pomidory z liści

Poniższa tabela to szybki „ściągacz”, co najczęściej widać przy poszczególnych problemach:

Problem	Co widzisz na roślinie	Co dzieje się z plonem
Niedobór azotu	Bladozielone, mizerne rośliny, żółknięcie dolnych liści	Mało, drobne owoce, słaby wzrost
Niedobór fosforu	Słaby system korzeni, wolny wzrost, mniej kwiatów	Opóźnione i słabe owocowanie
Niedobór potasu	Brązowienie brzegów liści, słabe wybarwienie owoców	Mniej smaczne owoce, większa podatność na pękanie
Niedobór magnezu / żelaza	Chlorozy (żółknięcie) – Mg raczej na starszych, Fe na młodych	Słabsza fotosynteza, spadek tempa wzrostu i plonowania
Niedobór boru / wapnia	Problemy z kwitnieniem, deformacje zawiązków i owoców	Mniej owoców, gorsza jakość, sucha zgnilizna wierzchołkowa
Przenawożenie (nadmiar składników)	Bardzo ciemne, „nabite” liście, przypalone brzegi, mało kwiatów	Dużo zieleni, mało owoców, słabe wybarwienie

Z doświadczenia:
Zanim sięgniesz po kolejną butelkę nawozu, sprawdź dwie rzeczy:

1. Czy podlewanie jest równomierne (ziemia nie robi cyklu: beton – bagno).
2. Czy przypadkiem nie „przepaliłeś” roślin azotem.

Dopiero potem bawimy się w korekty mikroelementów.

14. Pomidory koktajlowe vs duże – inne „ustawienia”

Większość poradników wrzuca wszystkie pomidory do jednego worka. A praktyka:

• Drobnoowocowe odmiany (koktajlowe, cherry):

  • często rosną w mniejszych donicach, szybciej przesychają → podlewanie częstsze,
  • świetnie reagują na bardziej wyraźną przewagę potasu, np. właśnie okolice N:K ≈ 1:1,3–1,4,
  • przy dobrze ustawionym K są niesamowicie słodkie i plenne.

• Wielkoowocowe odmiany (bawole serca, malinowe):

  • potrzebują mocniejszej „bazy” w glebie,
  • są bardziej wrażliwe na skoki wody (pękanie),
  • przy zbyt dużym azocie w stosunku do potasu idą w potężną zieleń, a owoce są późne i mniej intensywne w smaku.

Warto więc lekko inaczej prowadzić nawożenie zależnie od odmiany – szczególnie w tunelu i szklarni, gdzie masz większą kontrolę.

15. Fertygacja i nawożenie dolistne – kiedy się opłaca bawić w „precyzję”

Fertygacja

Fertygacja to po prostu podawanie nawozu razem z wodą. W wersji amatorskiej:

• rozpuszczasz nawóz w konewce / zbiorniku,
• podlewasz wilgotną już wcześniej glebę,
• robisz to co 7–14 dni, a między tym – czysta woda.

Na wzrost: zrównoważony nawóz (np. 20‑20‑20 + mikro).
Na owocowanie: mieszanka z przewagą K, np. 10‑5‑40 + Mg + mikro.

W tunelu fertygacja szczególnie ma sens – tam rośliny rosną szybciej, a gleba szybciej się wyczerpuje.

Nawożenie dolistne

Przydaje się jako szybka interwencja, gdy:

• widzisz niedobór fosforu,
• slabe wybarwienie owoców (braki potasu),
• podejrzenie niedoborów mikroelementów.

Robisz oprysk bardzo rozcieńczonym nawozem:

• w pochmurny dzień / wieczorem,
• drobną mgiełką,
• pokrywając liście z obu stron.

To nie jest zamiennik nawożenia doglebowego, tylko „pogotowie ratunkowe”.

16. FAQ – odpowiedzi wprost, bez owijania

17. Prosty, praktyczny schemat, który możesz wdrożyć od jutra

1. Przed sezonem

   • Głęboko spulchnij glebę.
   • Wmieszaj kompost, a jeśli używasz obornika – daj go jesienią lub bardzo wcześnie i porządnie rozprowadź.

2. Po posadzeniu (pierwsze 2–3 tygodnie)

   • Podlewaj głęboko, co kilka dni.
   • Nawożenie dopiero, gdy rośliny wyraźnie ruszą.

3. Faza wzrostu i kwitnienia

   • Podlewanie: równomierne, bez skrajnych przesuszeń.
   • Nawożenie: zrównoważone NPK, lekka przewaga P i K nad N,
     gnojówka z pokrzywy – z głową, nie co podlewanie.

4. Faza pełnego owocowania

   • Podlewanie: nadal głęboko, ale stabilnie – to najgorszy moment na „raz sucho, raz powódź”.
   • Nawożenie: schodzisz z azotu, podbijasz potas (N:K nawet w okolicach 1:2),
     dbasz o wapń i unikasz przesady z K, żeby nie blokować Mg i Ca.

5. Cały sezon

   • Obserwuj liście i owoce.
   • Zanim coś dolejesz – zadaj sobie 3 pytania:
     1. Czy podlewam równomiernie?
     2. Czy nie przesadziłem ostatnio z azotem?
     3. Czy proporcje N:K są dopasowane do etapu wzrostu?

Trzymając się tych kilku zasad, przestajesz działać „na czuja”, a zaczynasz świadomie sterować tym, jak rośnie i smakuje Twój pomidor – niezależnie, czy to malinowy w gruncie, czy koktajlowy w 10-litrowej donicy na balkonie.